بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 87 - [ انا فرطكم على الحوض ] ( من عبد اللّه قطب ) فاعظم اللّه اجركم فى قرة العيون الامير نور الدين محمد و جعله لكم فرطا و ذخرا هيچ دانيد كه فرط چيست ؟ جماعتى كه به آب روند آن يك كه از پيش رود براى آن كه حوض را مرمّت كند و خيز و ريسمان راست كند و آب بكشد و آماده دارد تا ايشان برسند ، او را فرط گويند و از اينجا بود كه رسول صلى الله عليه و آله فرمود : « انا فرطكم على الحوض » ، اكنون مؤمن چنانچه دنيا دار او است ، آخرت نيز دار او است بلكه آخرت دار او است و دنيا محل گذار او و چنانچه براى دنيا انصار و اعوان مىخواهد ، براى آخرت نيز مىخواهد ، بل به طريق اولى و چنانچه اولاد و احباب آنان كه در اين جهانند ، مددكار و كارگزار اين جهانند آنان كه به آن جهان مىروند جاى او آنجا آماده مىسازند و براى او دارى و قرارى است مىكنند و تقديم اعذار و شفاعات براى او مىنمايند تا چون او رسيد به محل معمور و منزل آماده آبادان فرود مىآيد و به ديدار دوستان مشفق و ياران انيس موافق وحشت فرقت اهل دنيا از او زائل مىشود . و الحق مؤمن را ناگزير است از فرطى چند كه وكلاى او باشند در آن دار و كار و جاى او راست كنند و انتظار او برند تا چون او به آن سراى رود ، اجنبى و غريب و بىكس نباشد ، چه حال كسى كه فجأة به جايى رود كه او را در آنجا آشنايى و رفيقى نباشد بسيار سخت است و تا كربت غربت و وحشت وحدت از او مىرود ، بسيار كار است . كودكان مؤمن كه پيش از او به آن سراى رفته‌اند ، چون مؤمن را هنگام مرگ رسيد و به تلخى نزع افتاد ، اجازه از خداى عزّ و جلّ مىخواهند و اكواب را از انهار جنت پرآب مىكنند و به پذيره او مىشتابند ، چنانچه به پذيره كسى روند كه از سفر آيد و آن آب در گلوى او فرومىريزند ، و نزد اين ، كسى را كه فرطى نيست تأسف